Soms heb je van die dagen, waarop je aan het einde van de dag denkt: welk gevoel overheerst er nu ? Zondag 20 november 2011 was zo’n dag en als we onderaan de streep kijken overheersen twee gevoelens, nl dank en trots.
Wij coaches zijn iedereen dankbaar, die er aan mee heeft geholpen om van deze eerste Memorial een gedenkwaardige dag te maken. Vrijwilligers, instructeurs, bestuur, scheidsrechters, publiek, iedereen die, ondanks het slechte weer, toch de barre tocht door de mist hadden gewaagd.
Wij zijn onze buitenlandse gasten uit Duitsland, België, Ierland en Schotland dankbaar, met daarbij dan nog de opmerking dat onze Schotse vrienden er 22 uur !!!!!!! over gedaan hebben om thuis te komen. En dan nog bedanken ze ons voor de uitnodiging. Wat een geweldige mensen zijn dat.
Misschien vergeten we iemand, maar dat omzeilen we dan maar door nogmaals IEDEREEN te bedanken .
Bij ons wint echter de trots.
Trots op alle mensen, die beseften dat op 20 november 2011 het taekwon-do centraal stond en dat de factor is die ons bindt, ongeacht bij welke Bond je zit, ongeacht bij welke organisatie. Geen competitie, geen “bij ons gaat het zus of zo”, nee lekker samen werken, lachen en genieten.
Trots op het team van Chung Mu omdat ze daar een fantastische demo gaven, waaraan verschrikkelijk hard gewerkt was.
Trots op de vrijwilligers, die de hele dag beschikbaar waren voor wat dan ook.
Trots op het publiek, dat tot op het laatst bleef zitten om het team aan te moedigen.
En ja, we zijn nou eenmaal de bondstrainers………verschrikkelijk trots op onze selectie en dan met name op de vijf jongens en meiden, die de eer van Nederland mochten verdedigen tegen een sterk en ervaren Schots team.
Trots op Kim, die pas 3 dagen van tevoren te horen kreeg, dat ze mee moest doen. Voor het eerst op dit niveau en dan tegen een hele goede tegenstander deze prestatie neerzetten…grote klasse.
Trots op Eliza, die na een wat moeilijk begin, goed luisterde, zich herpakte en een echte vechtjas op de knietjes dwong. Terwijl er toch echt veel kenners waren die vooraf zeiden dat ze dit niet zou winnen. Goed gedaan meid, altijd van je eigen kwaliteit uitgaan !!!
Trots op Ken, die pas 16 is en waar nog zo veel rek in zit. Toen zijn tegenstander hoorde, dat hij van een 16-jarige had verloren schoot hij in de lach en zei dat hij voortaan dan maar bij de veteranen ging knokken. Altijd respect hebben voor je tegenstander, maar nooit bang zijn, waar hij of zij ook vandaan komt en hoeveel titels hij of zij op zak heeft. Dat isde juiste instelling.
Trots op Joost, die zo ongelooflijk gegroeid is de laatste tijd en zo volwassen knokt, dat je bijna vergeet dat hij ook nog maar 18 is. Benen van elastiek en ook nog eens een verrassende
stoot in huis. Let op mensen, daar gaan we nog veel van zien.
Trots op Hendry, die met al zijn ervaring, zijn tegenstander even 30 seconden liet razen en er toen korte metten mee maakte. Ervaring….zien dat je tegenstander conditioneel stuk zit en dan geen seconde rust meer geven. We zijn blij dat hij besloten heeft nog een EK en WK te draaien.
Oke, Schotland nam de beker mee, maar wij hebben alleen maar winst gezien en bevestiging van het feit, dat we met de huidge manier van trainen de goede weg zijn ingeslagen en dat we met deze groep nog lang vooruit kunnen.
Taekwon
Fred Ton
Dana Stokhof
Rob van Dongen
